Zaburzenia odżywiania

Zaburzenia odżywiania polegają na tym, że przestajemy jeść w zwykły, normalny sposób.  Jemy albo zbyt mało, albo zbyt dużo, nie jemy nic, albo jemy wszystko po czym prowokujemy wymioty. Cała nasza skupia się na jedzeniu, myśli o tym co dzisiaj zjedliśmy, co jeszcze zjemy zajmują nam większość dnia, inne sprawy przestają nas interesować, liczy się tylko jedzenie, a właściwie jego brak. Nie lubimy jeść traktujemy to jako zło konieczne, często jemy pod przymusem, presją najbliższych, bo oni tego chcą, nam na tym nie zależy. Jedzenie nie sprawia nam przyjemności, raczej przeciwnie z czasem zaczynamy je nienawidzić.
Przyczyny zaburzeń odżywiania są bardzo różne, przeważnie związane jest to z zaburzonym wizerunkiem własnej osoby, nie wierzymy w siebie, uważamy, że nie jesteśmy atrakcyjni, nasze relacje w rodzinie są zaburzone, nie mamy aprobaty grupy rówieśniczej, mamy uczucie, że nic nie jesteśmy warci i nikomu nie jesteśmy potrzebni. Często też przyczyną jest nadmierna wrażliwość, nieumiejętność przyjmowania krytyki, nie posiadanie dystansu do słów innych osób, zbyt mocne branie wszystkiego, co nam się powie do siebie, nie posiadanie dystansu do samej siebie, wiara w to, że wygląd jest najważniejszy, a charakter ma drugorzędne znaczenie.
Zaburzenia odżywiania mają skutki zarówno dla naszego zdrowia fizycznego, jak i psychicznego. Po pierwsze zaczynamy chudnąć, w zależności od wagi wyjściowej w pierwszym momencie możemy wyglądać lepiej, atrakcyjniej,a le z czasem zostanie z nas tylko skóra i kości, wraz z czasem, w którym nie jemy zmienia się nasza osobowość, stajemy się coraz bardziej drażliwi i niemili dla innych.
Głównym objawem zaburzeń odżywiania jest zbyt niska waga, która prowadzi do powolnego wyniszczania się organizmu, a następnie coraz większe przykładanie wagi do faktu jedzenia, próba kontrolowania swojego życia poprzez niejedzenie. Najbardziej znane zaburzenia odżywiania to bulimia i anoreksja, pomimo że mówi się o nich dużo i często, przez co wiemy naprawdę o nich dużo, to i tak przybywa stale nowych chorych. Bagatelizujemy skutki, które im towarzyszą, uważamy, że to nas nie dotyczy, że my będziemy się kontrolować i nic złego się nam nie stanie. Jednak ta choroba bardzo szybko wymyka się nam spod kontroli, coraz głębiej w nią wchodzimy, staje się ona nieodłączną częścią naszego życia. Zależy nam na szybkim efekcie, więc skoro zależy nam na szybkim spadku wagi, to odchudzamy się w drastyczny sposób, po prostu przestajemy całkowicie jeść, a potem tak bardzo jesteśmy odzwyczajeni pod przyjmowania posiłków, że każda próba przyjęcia jakiegoś posiłku kończy się wymiotami. Trzeba wiedzieć, że zaburzenia odżywiania to nałóg, tak się do niego przyzwyczajamy, że nie umiemy się od niego odzwyczaić, nie potrafimy sobie nawet wyobrazić, iż moglibyśmy znowu normalnie żyć, gdyż uważamy, że to co robimy teraz jest normalne, a pozostali ludzie robią sobie krzywdę, jedząc tak dużo i często.