Zaburzenia odżywiania

ANOREKSJA

admin — Sat, 12 Jul 2008 17:31:40 +0000

Anoreksja to zaburzenie odżywiania polegające na tym, że osoba chora nie spożywa żadnych posiłków. Na początku zaczyna się niewinnie, bo osoba chora odmawia sobie tylko niektórych posiłków, a potem robi to coraz częściej, aż w końcu przestaje cokolwiek jeść. Jej organizm stale chudnie i to w bardzo szybkim tempie, dochodzi do sytuacji kiedy pozostaje z niej, tylko skora i kości. Jest to przerażający widok, bo osobie chorej widać wszystkie kości, jest blada i ma sińce pod oczami, stara się to ukryć pod szerokimi ubraniami, czasami jej ubranie składa się z kilku warstw, bo w ten sposób zaczyna ukrywać swoje nadmierne wychudzenie.
W anoreksji najgorsze jest to, że ta choroba pozbawia nas logicznego myślenia, nie zauważamy, że jesteśmy tak strasznie wychudzeni, my w lustrze widzimy nadal grubą osobę, którą prawdopodobnie nigdy nie byliśmy. Ta choroba wyniszcza nas całkowicie, sprawia, że jesteśmy tak chudzi, iż nie mamy co na siebie włożyć, bo wszystko z nas spada, nie mamy siły normalne żyć, bo brakuje nam energii, odsuwamy się od przyjaciół, bo oni nie rozumieją naszego zachowania, rodzina przestaje być dla nas ważna, bo boimy się, że odkryją naszą tajemnicę. Zaczyna się liczyć dla nas tylko nasz wygląd, szkoła czy praca, przyjaciele, rodzinę nie mają już dla nas takiego znaczenia jak kiedyś. Z czasem każda osoba staje się nam obojętna, liczymy się tylko my sami, kontrola naszej wagi i kontrola tego co jemy.
Osoba chora na anoreksję poza tym, że przestaje jeść, zaczyna też obsesyjnie ćwiczyć, zwłaszcza na początku choroby, kiedy jej organizm ma na to jeszcze siły, później nawet wstanie z łóżka jest problemem. Anorektyczka lub anorektyk, potrafi tak dobrze ukryć swoją chorobę, że ani nikt z rodziny ani przyjaciół nie zauważa, że tej osobie coś jest. Zazwyczaj dzieje się to przypadkowe np. mama wchodzi do pokoju kiedy my się przebieramy lub inni widzą, jak wyglądamy w stroju kąpielowym. My z całych sił zapieramy się, że nic nam nie jest, że jemy normalnie, że taka jest nasza natura, a oni po prostu nam zazdroszczą, jak także wszystkim dookoła mówimy właśnie za grubi, że koniecznie muszą coś z tym zrobić. Wmawiamy innym, iż to oni mają problem, a z nami wszystko jest w porządku. Leczenie anoreksji odbywa się w warunkach szpitalnych, podaje się osobie chorej kroplówkę, sprawdza czy je posiłki, ile przybiera na wadze, potrzebna jest także psychoterapia, należy znaleźć przyczynę takiego stanu. Niestety wiele osób nie da się wyleczyć, po wyjściu ze szpitala wracają do swojego nałogu, nie potrafią normalnie jeść i żyć, dlatego część z nich umiera, pomimo bardzo młodego wieku.

SKUTKI

admin — Wed, 18 Jun 2008 17:29:51 +0000

Zaburzenia odżywiania mają swoje skutki zarówno dla naszego zdrowia fizycznego, jak i psychicznego. Im dłużej nieprawidłowo nie odżywiamy, im mniej pokarmów przyjmujemy, tym nasz organizm zaczyna gorzej pracować, po pierwsze traci na wadze, do takiego momentu, że już nie mamy z czego się odchudzać, a nasze życie staje się zagrożone, ale osoba chora nawet wtedy nie wierzy, że coś jej dolega, uważa, że dalej jest za gruba, a przez to nieatrakcyjna, nikomu się nie podoba i nie można o niej powiedzieć, że jest ładna gdyż zbyt dużo waży. Nasza uroda nie opiera się tylko na tym ile wynosi nasza waga, niektóre osoby, jak są szczupłe wyglądają mało atrakcyjnie, mężczyznom też nie podobają się wychudzone dziewczyny, dlatego nie warto się nadmiernie odchudzać, zwłaszcza kosztem własnego zdrowia. Musimy też pomyśleć o swojej rodziny, jeśli oni się już dowiedzą co nam jest bardzo to przeżywają, uważają, że to oni są winni, że poświęcali nam zbyt mało czasu, że byli złymi rodzicami, wpędzamy ich w poczucie winy.
Po długim głodzeniu dochodzi do takiego stanu, że nie możemy spożyć już żadnego posiłku, każda próba przyjęcia pokarmu kończy się wymiotami, nasz organizm tak bardzo odzwyczaił się od jedzenia, że nie potrafi go zaakceptować w swoim organizmie dlatego jak najszybciej się go pozbywa, mimo że bardzo go potrzebuje. Dlatego czas ma tu ogromne znaczenie, im szybciej choroba zostanie rozpoznana i zacznie być prawidłowo leczona, tym łatwiej będzie wyzdrowieć, niestety czasem jest za późno i nie ma już żadnych czas na to by dojść do zdrowia, organizm jest zbyt wychudzony i zbyt słaby, by walczyć, duże też znaczenie ma fakt, czy chcemy wyzdrowieć, czy też dalej się upieramy, że nic na nie jest i dalej się odchudzamy. W tej chorobie aby wyzdrowieć najważniejsze jest aby chora osoba zrozumiała, że jest chora i potrzebuje specjalistycznej pomocy, nawet jeśli upiera się, że sama sobie z tym poradzi, nie można jej wierzyć. Mówi to tylko po to aby nas uspokoić, aby mieć spokój i dalej móc robić to ze swoim ciałem, czyli nadmiernie je wychudzać.
Oprócz skutków fizycznych dla naszego organizmu, ponosimy też skutki psychiczne, nasza osobowość bardzo się zmienia, z uśmiechniętej, zabawnej osoby zamieniamy się w niemiłą i bez humoru, stale jesteśmy senni i nie mamy na nic ochoty. Cała nasza uwaga skupia się na naszej osobie, nie obchodzą nasz uczucia innych, najważniejsi jesteśmy my, chcemy stale słyszeć, że nasza figura jest idealna, że jesteśmy ładni, a jeśli tego nie słyszymy, to zmieniamy to towarzystwo, nie przywiązujemy się do nikogo, nasze kontakty z rodziną ograniczają się do minimum. Osoby wokół siebie zachęcamy do tego, aby one także zaczęły się odchudzać, chętnie i z łatwością krytykujemy ich wygląd zewnętrzny, mówimy, że są za grube i powinny koniecznie coś z tym zrobić.

OBJAWY

admin — Mon, 16 Jun 2008 17:30:53 +0000

Objawami zaburzeń odżywiania jest przede wszystkim nagły, drastyczny spadek wagi spowodowany niewłaściwym żywieniem. Następnie następują zmiany w osobowości, zaczynamy się całkiem inaczej zachowywać. Do tej pory szara myszka, zakompleksiona dziewczyna staje się z dnia na dzień pewna siebie, zaczyna świecić, czuje się dobrze w swojej skórze. Zaczyna ubierać ubrania bardziej odsłaniające jej ciało, częściej wychodzi na spotkania towarzyskie, ale nikt tak naprawdę nie ma z nią bliskiego kontaktu, nie ma przyjaciół, wszystkich traktuje powierzchownie.
Taka osoba skupia się tylko na sobie i swojej osoby, nie obchodzą jej problemy innych, ona jest najważniejsza i stawia swoją osobę w centrum uwagi. Wymaga aby wszyscy się zachwycali je ciałem, mówili jaką ma wspaniałą figurę, jeśli nie postępują tak jak ona tego chce, to zmienia towarzystwo. Odsuwa się od rodziny, unika spotkań w gronie rodzinnym, zwłaszcza tych odbywających się przy stole. Jeśli do nich jednak dochodzi, to ona tylko udaje, że je a w rzeczywistości bawi się jedzeniem. Często takie osoby spożywają posiłki, a tak naprawdę to tylko my tak myślimy, bo w rzeczywistości nie robią tego, nawet jeśli zabierają posiłek do swojego pokoju, to chowają go wszędzie tam, gdzie się da, a potem wyrzucają, jak już nie ma nikogo w pobliżu.
Zaczyna namawiać innych aby zmienili swój styl jedzenia, by zaczęli się odchudzać, by ćwiczyli, a ona często sama ćwiczy ponad miary, nie dostarczając przy tym swojego organizmowi niezbędnej mu siły i energii, w ten sposób wykańcza je powoli, on zaczyna tego nie wytrzymywać i z czasem nie wykonujemy już żadnych ćwiczeń, bo po prostu nie mamy na to siły, z czasem samo chodzenie sprawia nam trudność. Nawet korzystanie z toalety odbywa się przy czyjeś pomocy,ponieważ my nie mamy na to siły, potrzebujemy stale pomocy, nawet przy najprostszej czynności, nikt z bliskich nam jej nie odmawia, ale wszystkich boli taka sytuacja, nie są na nas źli, ale na siebie, szukają winy po swojej stronie.

BULIMIA

admin — Tue, 27 May 2008 17:32:41 +0000

Bulimia polega na tym, że osoba chora ma napady wilczego głodu, wtedy je wszystko co jej w ręce wpadnie, są to bardzo duże porcje posiłków, takie jakich nie ja osoba zdrowa, a potem wymusza na sobie wymioty. Przez to pomimo że pozornie je to bardzo szybko chudnie. Choroba jest bardzo podstępna, zaczyna się tak, że po prostu chcemy się odchudzić, dlatego mamy żal, że znowu zjedliśmy zbyt dużo, stąd pierwsza próba prowokowanych wymiotów. Po krótkim czasie pojawia się następna, aż z czasem uzależniamy się od tego i to staje się naszym stylem życia.
Zaraz po posiłku zaczynamy myśleć o tym, jak się tego pozbyć z naszego organizmu, choroba jest trudna do zauważenia, gdyż wszystko wydaje się normalne, osoba chora je z nami posiłki, nie odmawia ich, tak więc wszystko powinno być w porządku. Pierwszym sygnałem ostrzegawczym powinno być dla nas to, że ktoś posiada środki przeczyszczające albo wywołujące wymioty. Nawet jeśli jest na diecie, odchudza się, to nie powinna z nich korzystać, pozornie zdrowa herbata odchudzająca, pita w nadmiarze bardzo pomaga osobie chorej na bulimię , w tym aby pozbyć się z siebie posiłku.
Ta choroba sieje bardzo duże spustoszenie w naszym organizmie, stale uszkadza nasz układ pokarmowy, niszczy szkliwo naszych zębów, dlatego osoby chore bardzo unikają wizyt u dentysty, wiedzą, że może się on domyślić, co one robią. Bardzo często właśnie w taki sposób choroba wychodzi na jaw, jak także coś co powinno zwrócić naszą szczególną uwagę to to, że jedzenie lodówki bardzo szybko znika, zwłaszcza wtedy kiedy nie ma nikogo w domu, a przebywa w nim jedna osoba, która ostatnio bardzo szybko straciła na wadze.
Tą chorobę leczy się przede wszystkim przez psychoterapię, osoba chora musi zrozumieć, że to co robi jest złe, że jej szkodzi, poznać przyczynę takiego zachowania i zrobić wszystko by to nie stało się powodem kolejnych prowokowanych wymiotów, musi siebie zaakceptować, przybrać na wadzę. Bardzo często jest tak, że bulimiczki kiedy zachodzą w ciąże zaczynają normalnie jeść i nie prowokują wymiotów, jednak już po kilku miesiącach od urodzenia, znowu wracają do swojego nałogu.

PRZYCZYNY

admin — Thu, 17 Apr 2008 17:28:24 +0000

Przyczyny zaburzeń odżywiania są bardzo różne, bardzo indywidualne, każdy chory ma swoją osobistą historię. Dla jednych przyczyną ich choroby stały się zaburzone relacje z rodziną, czyli albo kłótnie z mamą, tatą siostrą czy bratem,albo wzajemne nie zauważanie się, poczucie, że poświęca nam się za mało uwagi. Następną przyczyną jest brak akceptacji ze strony środowiska, uczucie, że nikt nas nie lubi i nie akceptuję, za przyczynę takiego stanu obwiniamy swój wygląd, uważamy, że źle wyglądamy i dlatego nit nas nie lubi. Zapominamy, że nas wygląd jest sprawą drugorzędną, najważniejsze jest nasze wnętrze, to jakie cechy charakteru posiadamy.
Następnie wszędzie pokazuje się chude modelki zarówno w reklamach w telewizji, na ulicy w czasopismach, dlatego szczególnie młode dziewczyny, zaczynają myśleć, że jeśli będą miały zbyt dużo krągłości, to jesteśmy brzydkie i nieatrakcyjne. Dlatego robimy wszystko, aby szybko wyglądać właśnie w taki sposób, często nie zastanawiając się nad ich skutkami.
Pewne osoby z nas są bardziej wrażliwe i wszelką krytykę biorą mocno do siebie, nie potrafią zachować dystansu do siebie, śmiać się z siebie, więc jeśli taka osoba usłyszy, że jest zbyt gruba w jakimś miejscu szybko stara się coś z tym zrobić, bo czuje, że zaraz wszyscy przestaną ją lubić, dlatego chcąc dalej utrzymać aprobatę otoczenia, gubi na wadze, często w nieodpowiedzialny i niebezpieczny sposób. Zapominamy o tym, że nasz organizm ma swoją wytrzymałość i jeśli będziemy go źle traktować, to wcześniej czy później odczujemy tego efekty. Ludzie są tak zbudowani, że potrzebują pożywienie, inaczej organizm zaczyna się zjadać sam od środka, siejąc spustoszenie w całym organizmie np. jeśli dostarczamy mu zbyt mało wapnia, zaczyna je pobierać ze szkliwa naszych zębów, z tego względu osoby, które źle się odżywiają, jedzą zbyt mało w stosunku do swoich potrzeb, mają bardzo brzydkie i zniszczone zęby.
W życiu codziennym zapominamy o tym, że wygląd nie ma najważniejszego znaczenia, liczy się bardziej nasze wnętrze, ale media przedstawiają nam odwrotny wizerunek,jasno możemy wyczytać z nich, że jeśli nasz wygląd nie jest najlepszy to nie mamy szans na żaden sukces, zarówno w życiu zawodowym, jak i osobistym. To on o wszystkim decyduje, a nie nasze usposobienie. Osoby już dojrzałe dobrze wiedzą, że tak nie jest, ale młodsze, niedoświadczone ślepo ufają, iż media mówią prawdę i to wygląd ma najważniejszy wpływ na to jak będzie toczyć się nasze całe życie.

ZABURZENIA ODŻYWIANIA

admin — Thu, 17 Jan 2008 17:24:40 +0000

Zaburzenia odżywiania polegają na tym, że przestajemy jeść w zwykły, normalny sposób. Jemy albo zbyt mało, albo zbyt dużo, nie jemy nic, albo jemy wszystko po czym prowokujemy wymioty. Cała nasza skupia się na jedzeniu, myśli o tym co dzisiaj zjedliśmy, co jeszcze zjemy zajmują nam większość dnia, inne sprawy przestają nas interesować, liczy się tylko jedzenie, a właściwie jego brak. Nie lubimy jeść traktujemy to jako zło konieczne, często jemy pod przymusem, presją najbliższych, bo oni tego chcą, nam na tym nie zależy. Jedzenie nie sprawia nam przyjemności, raczej przeciwnie z czasem zaczynamy je nienawidzić.
Przyczyny zaburzeń odżywiania są bardzo różne, przeważnie związane jest to z zaburzonym wizerunkiem własnej osoby, nie wierzymy w siebie, uważamy, że nie jesteśmy atrakcyjni, nasze relacje w rodzinie są zaburzone, nie mamy aprobaty grupy rówieśniczej, mamy uczucie, że nic nie jesteśmy warci i nikomu nie jesteśmy potrzebni. Często też przyczyną jest nadmierna wrażliwość, nieumiejętność przyjmowania krytyki, nie posiadanie dystansu do słów innych osób, zbyt mocne branie wszystkiego, co nam się powie do siebie, nie posiadanie dystansu do samej siebie, wiara w to, że wygląd jest najważniejszy, a charakter ma drugorzędne znaczenie.
Zaburzenia odżywiania mają skutki zarówno dla naszego zdrowia fizycznego, jak i psychicznego. Po pierwsze zaczynamy chudnąć, w zależności od wagi wyjściowej w pierwszym momencie możemy wyglądać lepiej, atrakcyjniej,a le z czasem zostanie z nas tylko skóra i kości, wraz z czasem, w którym nie jemy zmienia się nasza osobowość, stajemy się coraz bardziej drażliwi i niemili dla innych.
Głównym objawem zaburzeń odżywiania jest zbyt niska waga, która prowadzi do powolnego wyniszczania się organizmu, a następnie coraz większe przykładanie wagi do faktu jedzenia, próba kontrolowania swojego życia poprzez niejedzenie. Najbardziej znane zaburzenia odżywiania to bulimia i anoreksja, pomimo że mówi się o nich dużo i często, przez co wiemy naprawdę o nich dużo, to i tak przybywa stale nowych chorych. Bagatelizujemy skutki, które im towarzyszą, uważamy, że to nas nie dotyczy, że my będziemy się kontrolować i nic złego się nam nie stanie. Jednak ta choroba bardzo szybko wymyka się nam spod kontroli, coraz głębiej w nią wchodzimy, staje się ona nieodłączną częścią naszego życia. Zależy nam na szybkim efekcie, więc skoro zależy nam na szybkim spadku wagi, to odchudzamy się w drastyczny sposób, po prostu przestajemy całkowicie jeść, a potem tak bardzo jesteśmy odzwyczajeni pod przyjmowania posiłków, że każda próba przyjęcia jakiegoś posiłku kończy się wymiotami. Trzeba wiedzieć, że zaburzenia odżywiania to nałóg, tak się do niego przyzwyczajamy, że nie umiemy się od niego odzwyczaić, nie potrafimy sobie nawet wyobrazić, iż moglibyśmy znowu normalnie żyć, gdyż uważamy, że to co robimy teraz jest normalne, a pozostali ludzie robią sobie krzywdę, jedząc tak dużo i często.